biz kendimizden başka herkesin üzüntüsünü üzüntümüz acisini acimiz yaptik çünkü.
Dünyanin öbür ucunda hiç tanimadigimiz bir insanin göz yaşi bile içimizi parçaladi.
Kedilere agladik, kuşlarin yasini tuttuk...
Yüregimizin zayifligi kimi zaman hayat karşisinda bizi zayif yapti. Aslinda ne güzel şeydir insanin insana yanmasi sevgili...
Ne güzeldir bilmedigin birinin derdine üzülebilmek ve çare aramak. Ben bütün hayatimda hep üzüldüm, hep yandim.
Yaşamak ne güzeldir be sevgili...
Sevinerek, severek, sevilerek, düşünerek...
Ve o vaz geçilmez sancilarini duyarak hayatin...